Rond half acht ‘s avonds stond ik met gezonde spanning in een theorielokaal op een troosteloos oefenterrein van de brandweer. Eindexamen Landelijk Protocol Levensreddend Handelen door de Brandweer (LPLHB).
8 weken geleden was “de opleiding met de moeilijke naam” gestart. Het LPLHB is relatief nieuw voor de brandweer. Het protocol zorgt er voor dat de levensreddende handelingen aansluiten bij de handelingen van de ambulance.
Zo kunnen ze nog wat met een slachtoffer.
Vinden ze prettig.
Ik kan nu volgens die methodiek luchtwegen controleren en vrijmaken, ademhalingen ondersteunen, circulaties controleren, uitwendige bloedingen stoppen, bewustzijnstoornissen controleren en top-teen-onderzoeken doen.
Ik ben de afgelopen weken veel te weten gekomen over het menselijke lichaam en mijn vocabulaire is geüpgraded. Wonderlijk ding dat lichaam en wat een hoop medische termen hangen er aan vast.
Die verwondering is denk mede ontstaan door biologie niet als MAVO examenvak te kiezen en mijn verdere carrière op beeldschermen met knipperende cursors te richten.
Tijdens het eerste examen gooide zenuwen wat roet in het spel.
Wat!
Carsten zenuwachtig?
Ja. Ik schrok er zelf ook van. Maar het komt goed.
Een paar dagen later heb ik namelijk het onderdeel waar ik had gefaald herkanst.
En met succes, ik ben geslaagd! Jippie! Jeuj!
Op naar het examen brandbestrijding.